Acceptatie epilepsie

Acceptatie epilepsie

De ernst van mijn epilepsie breidde zich in der loop der tijd wel uit. Op mijn zestiende is de stijging van mijn hoeveelheid aanvallen gestaagd. Tot ongeveer 10 aanvallen overdag en 40 ’s nachts (participieel complex, 30 sec.). Ik heb dit nooit tot een last ervaren; het hoorde gewoon bij mij. Ik deed mijn normale dingen, dus ook op stap gaan. Tijdens het stappen gingen de aanvallen gewoon door. Dus dat hield in meerdere aanvallen in de discotheek of kroeg. Mijn vrienden waren natuurlijk op de hoogte van mijn medische toestand dus als ik zei ‘hou mijn peukje en biertje even vast’ deden zij dat direct (op de automatische piloot) en ander ving mij op of zorgde dat ik geen letsel opliep. Als er andere mensen bij stonden die dat nooit eerder hadden meegemaakt vergaten mijn vrienden dat dat voor anderen wel eens schrikken kan zijn en zeiden dan ‘Oh ja… hij valt wel eens om, is normaal hoor’ en gingen weer verder met feesten alsof er niets was gebeurd.

Mede doordat mensen in mijn omgeving er ook zo laconiek mee omgingen en deden alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik meerdere keren per dag omviel had ik er 0,0 problemen mee.

Werken deed ik ook gewoon fulltime.Mijn laatste baan was bij het callcenter van de afdeling toeslagen. Als ik dan iemand aan de telefoon had en ik voelde een aanval opkomen dan had ik nog de tijd om te vragen aan de klant die ik aan de lijn had ‘Heeft u een momentje Dan zet ik u even in de wacht’ toen donderde ik van mijn stoel en kroop er weer op als mijn aanval was afgelopen, ging weer zitten, zetten mijn headset weer op en nam de beller weer terug ‘Dank u voor het wachten’ en ging weer verder met het gesprek.

De baan op Mallorca in de keuken als hulpkok was niet zo slim. Ik had maar achteraf gezien flink kunnen bezeren met alle mensen en hete pannen om mij heen. Als ik dan een aanval kreeg probeerde ik het te verbergen voor mijn werkgever door te zeggen dat ik uitgelezen omdat de grond zo glad was. Dit heb ik drie a vier maand kunnen volhouden waarna ze er toch achter kwamen dat ik epilepsie had. Al met al heb ik toch daar een mooie tijd gehad.

De acceptatie van de latere daginvulling was wel een nadeel.

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *