Depressie en epilepsie

Depressie en epilepsie

Ik ben depressief en dat heeft niks te maken met mijn epilepsie, die heb ik 100% geaccepteerd, dat hoort nou eenmaal bij mij en het is niet anders.

Ik heb vanaf de basis school epilepsie en ben pas depressief geworden rond mijn 25e.
Qua medicatie is het wel dat ik vanaf het begin tot mijn 22ste dempende medicatie slikte; Tegretol (Carbamazepine). Op mijn 22e heb ik andere medicatie voorgeschreven gekregen Lamictal (Lamatrogine) als anti-epilepticum.

Toen Ik veranderde van medicatie veranderde mijn persoonlijkheid ook en daar was en ben ik mij ook bewust van. De verandering is dat ik een heel stuk spontaner en helderder werd. Daar was ik dus de eerste jaren heel blij om wat in contrast staan met een depressie.

In de loop der jaren raakte ik al meer sociaal geïsoleerd. Vriendschappen verwaterden. iedereen gaat mijn eigen weg, krijgt een vaste baan, sticht een gezinnetje enz.

Toen ik drie maanden alleen maar op bed heb doorgebracht trok ik aan de noodbel. Toen ben ik gaan zoeken naar vrijwilligerswerk maar naar een paar proefdagen wouden ze mij weer kwijt vanwege de last van mijn aanvallen die het bedrijf dan had. Uiteindelijk ben ik bij een dagbestedings bedrijf terecht gekomen waar je bepaalde hobby’s kunt uitvoeren. Ik ben daar naar toe gegaan niet om de hobby’s maar om de sociale contacten die ik daar opbouw en onderhoud.

Daar word ik ook geholpen aan mijn depressie die vele malen erger was dan ik had erkend. Ik weet niet precies waar die depressief vandaan komt omdat ik geen problemen hebt met mijn epilepsie. Ik ben nu in behandeling bij het UCP. Lentis, PsyQ en PKG (psychologen kollektief Groningen) hebben mij niet kunnen helpen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *