Drugs door medicatie

De eerste keer dat ik drugs gebruikte kon ik ineens woorden uit spreken. Ook nog eens volle zinnen en verhalen. Ik wist niet wat me overkwam. Als maar pratend door enthousiasme van het kunnen praten had ik vaak de boventoon qua aanwezigheid. Wat ik uitsprak was geheel zonder filter. Het denkproces van een fractie van een seconde voordat men wat uitsprak sloeg ik over. Dus het te lange denkproces veranderde in geen denkproces. Ik sprak het bijna al uit voordat ik wist wat de hele zin zal worden. De uitspraken en verhalen die ik vertelde was totaal niet de persoon die ik ben. Van het te lang denken voor het uitspreken ging het naar niet denken en uitspreken.

Als ik er dan de volgende dag aan terug dacht vond ik mezelf een super irritant persoon die dingen had gezegd en verhalen had verteld wat ik nooit zou hebben gedaan als ik het proces van denken niet had overgeslagen. Super irritant maar wel een lekker gevoel dat er woorden uit mijn mond kwamen. Van een stil nietszeggend persoon veranderde ik in het andere uiterste. Een totaal ander karakter/persoonlijkheid kwam naar voren dan die van mezelf. Ik kon praten maar in plaats van het blijven hangen in het denk/overwegingsproces sloeg ik dat proces over. Mijn lichaam sprak woorden uit maar ik sprak niet. Ik was mij in het begin niet zo bewust van het zwaar dom overkomen en irritant zijn. Ik was te blij dat ik kon praten en uit mezelf dingen zei, dat ik dat zelf niet was nam ik op de koop toe.

Het was dus niet alleen dat mensen mijn persoonlijkheid niet kenden in die periode, het was ook nog eens dat zij een persoonlijkheid van mijn kinderen wat helemaal niet mijn persoonlijkheid was maar een persoonlijkheid van een irritant mannetje.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *