Ervaring met medicatie Carbamazepine

Leven met dempende medicatie (Tegretol, Carbamazepine)

Als klein kind was ik zeer leergierig, enthausiast en emotioneel uitgesproken.

Dit staat in zwaar contrast met hoe ik werd na de instelling van de medicatie (carbamazepine).

Niet wetende dat het volgende het gevolg was van (verkeerde) medicatie;

Op mijn 9e werd ik gediagnostiseerd met epilepsie. Er werd medicatie voorgeschreven die mijn epilepsie zou onderdrukken. de eerste; meest voorgeschreven anti-epileptica was carbamazepine, ook wel bij de merknaam Tegretol genoemd. vanaf dat moment, zonder dat ik het doorhad veranderde ik in een zeer ingetogen, stil en naar de buitenwereld toe een ongeinterresseerd kind. Ik weet nog dat mijn moeder zei “oma vroeg aan mij wat er in godsnaam met mij aan de hand was”, dit omdat ik niets meer zei, geen emoties meer toonde en vervreemd was van de wereld. Ik had nog wel heel sterk de drang om iets te zeggen te doen of te uiten maar het ging gewoon niet, ik was totaal afgevlakt.

Ik ben mij er ook goed bewust van geweest dat ik nooit impulsief, assertief en welbespraakt was in de ogen van alle mensen om mij heen. dit ging steeds door mijn hoofd: waarom kan ik niets zeggen, waarom kan ik geen gesprek voeren, waarom kan ik mijn emoties niet uiten. ik voelde mij gevangen in mijn lichaam met de weet dat ik een spontaan iemand was met veel potentie en zeker heel bereiken kon als ik maar kon praten, assertief zijn en ‘normaal’ was.

De gedachte dat ik in gezelschap niet kon praten, omdat er niks in mij opkwam om te zeggen of simpelweg de brug van gedachten zoals gespreksstof niet om kon zetten tot het daadwerkelijk uitspreken van wat er in mij opwkam, als er al iets in mij opwkam. In situaties waarin een uiting van woorden, emotie of impulsief gedrag wensbaar voor mij was of ‘normaal’ was was ik steeds met de gedachte bezig; wat kan ik doen, wat kan ik zeggen; ik moet nu iets zeggen ik moet nu iets zeggen of doen! maar de realiteit was dat ik stilzwijgend bleef staan. Ik was toen der tijd niet in staat om simpelweg de brug te leggen van opkomende gedachte tot het daadwerkelijk uiten van deze gedachte in bijvoorbeeld spraak en/of actie. Als ik terug denk aan enkele van deze situaties kan ik nu in een fractie van een seconde bedenken hoe ik waarschijnlijk gereageerd zou hebben, wat ik gezegd zou hebben of gedaan zou hebben.

In mijn jeugdige leven ben ik alleen wezen dobberen en mij laten sturen in plaats van varen en zelf initiatief te nemen. Mijn vriendenkring was altijd wel redelijk groot maar alleen doordat ik door vrienden ‘mee werd getrokken’, zij stapten op mij af, spraken met mij af en planden alle activiteiten die ik heb ervaren. ik was initiatiefloos, zwijgzaam en passief tenminste zo kwam ik over. Elke situatie die ik terughaal uit het verleden en in de molen zat van; wat kan ik zeggen, wat kan ik doen, wat kan ik zeggen, ik moet iets doen! zou ik het heel anders hebben beleefd, echt hebben beleefd in plaats van het alsware als een film voorbij zien komen en de hoofdrol speel maar de touwtjes niet in handen had. Ik zou het voortouw hebben genomen en de ‘scene’ zelf hebben gecreerd of in iedergeval een deel daarvan een sturing hebben geven.

Hoofdrol in die scenes toen der tijd was eigenlijk te vergelijken met een trekpop die door vrienden, kennissen en figuranten werden bestuurd. Mij volledig bewust zijnde van mijn passief, emotieloos en initietiefloze overkomende karakter was mij een kwelling die mij elke seconde bezighield. Omdat ik niets anders dan denken deed, mede doordat ik vanuit mezelf niks zei, niks deed en niks uitte was ik dus in een rollercoaster van enkele gedachtes beland en die waren: zeg nou eens wat, doe nu eens wat (bedenk wat je zelf kunt verzinnen om te doen)! en uit nou eens wat (emphatie)! Voor anderen lijkt het zo simpel.

Voor mij was mijn persoonlijkheid uitten dus totaal niet mogelijk. Ik wist zelf niet wie ik was… maar wel wat ik dacht: uit nou eens wat!

Op mijn 21ste levensjaar werd mijn medicatie omgezet en kwam ik er achter dat het de verdomde carbamazepine is geweest die mij tot een ander persoon had gevormd.

Enthausiasme

Genieten van de momenten waar een ‘normaal’ mens (intens) van zou genieten deed ik nooit. Wel wetende wat enthausiasme inhoudt kon ik het niet opbrengen om die emotie te uiten maar wel voelen. In momenten waar er door iedereen volop genoten werd en het ook voor mij ook genieten zou moeten zijn was ik steeds bezig met gedachten van het moeten genieten. De weet dat ik nooit eerder heb kunnen genieten plaatste mij in een neerwaardse spiraal van gedachten dat het voor mij toch niet mogelijk was om enthausiasme te uiten. Nog steeds zoekende naar hoe ik het toch zou kunnen doen en waarom het niet lukte om te reageren op personen, processen of situaties liet mij niet toe om te genieten. Interactie met mijn omgeving was er alleen in gedachtes en niet in daden.

Gezinssituatie en dankbaarheid

Mijn wens om een dankbare zoon te zijn voor mijn ouders en een liefhebbende broer voor mijn zus en broertje was zeer groot maar speelde alleen in mijn hoofd af. Mijn aanwezigheid bestond alleen uit het kort antwoorden op een direct naar mij toe gestede vraag. Dankbaarheid tonen speelde zich ook alleen af in mijn hoofd. in een dankbaar moment sprak ik mijn dankbaarheid nooit uit ondanks ik dit wel wilde en liet ook geen emotie blijken die ik zeker wel had. In mijn hoofd was ik zeer dankbaar en vol emotie maar wist de link niet te leggen om de ware ik te uiten. Ook in die situaties was ik druk bezig in mijn hoofd met de vraag: waarom kan ik niets zeggen? Een persoonlijkheid vormen of een bijdrage leveren aan het gezin zat er niet in. Zonder mij was er geen verandering door individuele acties.

Streven naar een ‘beter leven’.

In mijn jeugdige periode waarin je zelf nog grotendeels alles in de hand hebt om vorm te geven aan je leven en je toekomst deed ik dat niet. ik was de kapitein op mijn schip en liet het schip gewoon dobberen terwijl ik deze graag zou willen sturen; vooruit en richting vooruitgang en het opbouwen van een leven. Stuurloos, richtingloos en initiatiefloos was ik aan het zeilen waar de wind (in dit geval de mensen om mij heen) mij bracht.

1 Comment

  1. Pingback: Depressie en epilepsie – Epilepsie ervaringen; ; leven met epilepsie

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *