Invloed op vrienden door medicatie

Vrienden

 

Onder ‘invloed’ van Tergetol (ant-epleptica) met de bijwerking in het vorige hoofdstuk beschreven (verkeerde-medicatie) voelde in mij gevangen in mijn eigen lichaam en kon ik niet praten.

Toen k voor het eerst drugs (19) gebruikte kwam ik erachter ‘ik kan praten!’ vol verbazing genoot ik hier van, de stilweigenze peter was er niet meer.

in eerste insantie had ik niet door dat de uitspraken die ik deed hooguit irritand waren en soms ook kwetsend. Mede doordat ik ook nog steeds het verkeerde medicijn gebruikte en dus niet de reactie of opmerkingen naar boven kwamen die ik zou hebben gehad zonder dat medicijn zorgde dat ervoor dat ik nog verder weg van mijn daadwerkelijke persoonlijkheid/karakter kwam.

Toen de Teretol werd afgebouwd was helaas al een paar jaar bezig met drugs en kwam daar zo 123 niet vanaf. ik voelde mij beter als ik nuchter was en niet had gebruikt. toch ben ik daar nog enige tijd mee doorgegaan want ja “verslaafd”. Nu gelukkig al jaren niet meer.

Van gedachten filteren en overwegen naar praten en/of handelen sloeg ik het filteren en overwegen over. de gedachten die naar boven kwamen waren op de voorgrond (impulsief) hooguit vervelend, mede doordat ik uitspraken deed (waar ik onder het uitspreken bewust van werd) kwetste ik veel mensen de ik liefhad/heb. Mijn echte persoonlijkheid kwam dus weer niet aan het licht; de irritante en kwetsende persoon kwam naar voren en voerde de boventoon. Toch nam op de koop toe dat ik een vervelend ventje was met daarbij horend vervelend gedrag, ik kon immers eindelijk praten me uiten en een ‘rol’ spelen in mijn sociale kring. Dat was een hele openbaring.

Het continu spreken staat in zwaar contract met als ik geen drugs gebruikte, dan bleef ik hangen in een cyclus van gedachten naar filteren en het blijven overwegen totdat er een volgend onderwerp werd aangesneden of er reden was tot een impulsieve opmerking.. altijd te laat dus.

Als ik terug denk aan talloze situaties kan ik nu binnen een fractie van seconde hebben gefilterd en overwogen dus ook meteen kunnen uitten/handelen.

In de tijd dat ik van dat verkeerde medicijn afkwam (22) leefde ik langzamerhand op. Ik was in staat om emotie te uiten, met ander personen contact maken en daar zelfs op af te stappen om neen ‘normaal’ gesprek te voeren met iedereen zonder te blijven denken (in een haast angstige staat; hoe ga ik reageren, ik moet reageren, waarom lukt het niet gvd!) en deze situaties moedwillig uit de wegging.

Het krijgen van een nieuwe kans in mijn jeugdjaren zonder Teretol zou ik haast een moord voor doen. Als ik nu op plekken kom waar veel mensen aanwezig zijn ben ik onbewust meteen op zoek naar iemand waar ik op af ka stappen en een gesprek mee aan kan gaan. Of simpelweg flirten. Al die keren op stap te zijn geweest in de periode met Tegretol zou ik echt heel veel plezier hebben gehad en niet angstig/ongemakkelijk voelen zoals ik toen alleen maar kon. Als ik nu een terrasje voorbij loop merk ik dat ik aansluiting wil vinden en er ook zo op af zou stappen. toen dr tijd liep ik lags een errasje met alleen de gadachte ‘doorlopen… hopen dat je niet door iemand bekends tegen komt want dan moet je reageren (wat ik dus niet kon). Alleen maar negatieve gedachtes. dus waar ik nu van geniet (voluit van zou hebben genoten) was toen een kwelling.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *